Dwars door de modder
Soms vragen mensen mij wat hardlopen mij nou eigenlijk geeft, waarom doe ik dit en stop ik hier zoveel tijd in? Dit werd heel helder voor me tijdens een trailrun die ik liep. Een hardloopvriend van me ging een trailrun lopen en voordat ik het wist, had ik mezelf ook opgegeven. Wist ik wat een trailrun was? Nee, absoluut niet en het is maar beter ook dat ik me niet had ingelezen..
Vol goede moed ging ik van start. Wat is de natuur toch mooi als je de tijd neemt om het te zien en ervaren. Mooie stukken bos, vogels die fluiten, de zon die doorbrak en de koeien met stralende vachten. Een zijn met jezelf en met de omgeving, zo kom ik toch echt tot rust, ultiem genieten! Tijdens deze trailrun leken anderen hardlopers ook hetzelfde te ervaren: genieten op eigen tempo en naar eigen behoefte. Veel mensen stopten even voor een mooie foto van de natuur of maakten een praatje met elkaar.
Op een moment dat ik niemand meer voor en achter me zag, overkwam mij dat ook. Ik had net een lang stuk door het zand gehad en de eerste modderige paden gezien. Niet zomaar modder, maar échte (waterige) modder. Van die modder waar je helemaal in kan zakken. Heel tactisch liep ik eroverheen of erlangs, om niet zo vies te worden. Tot ik op een punt kwam, waar de enige weg, er dwars doorheen was. Én als er iets is waar ik niet van hou en weerstand in voel, is het erg vies worden. Volle weerstand vooruit dus, dwars door de modder.
Met een geforceerde glimlach liep ik erdoorheen, schoenen verdronken in water en modder, met spetters modder op mijn lichaam. Ik merkte op dat ik er wel van moest lachen, maar de weerstand nog won. Tot ik iemand hoorde roepen ‘wat zie jij er nog schoon uit, hoe heb je dat gedaan?, ik zit al helemaal onder’. Ik keek om en raakte met deze vrouw in gesprek, zij zat inderdaad al zichtbaar meer onder de modder, dan ik zat. Vanwege mijn weerstand tegen de modder, was ik iets beter geweest in ontwijken, waar zij er vaker dwars doorheen ging.
We raakten aan de praat over de modder, de run en van alles en liepen de run samen uit. Hoe verder we door de modder kwamen, hoe meer ik opmerkte dat de modder aan mijn voeten, stiekem wel erg verkoelend was. Ik was toch al vies en erdoorheen was echt veel sneller dan eromheen.. De weerstand zakte en ik genoot van de modder, het gaf me het gevoel van buitenspelen vroeger als kind. Vies worden, door de modder, over boomstammen, door het bos, alles hoorde erbij en was een uitdaging. Zo zag ik het ook. Al rennend en pratend, heb ik de modder omarmt en een gezellige dag gehad.
Nu kijk ik erop terug met een lach. Zo erg was het niet; als je besluit je eraan over te geven, het te ervaren en dwars door de modder ofwel door de ellende te gaan. Zodat je hierna weer stappen kan maken, met vertrouwen dat je het kan, in welke modderpool je ook terecht komt.
Ik geef je graag de tools om hier ook te komen en om op iemand te kunnen leunen in het proces. Samen in de modder is toch altijd fijner dan alleen. Het is maar net hoe je het ziet. Ik zag het als spelen in de modder, voelde me weer kind en kon het zien als een cadeautje. Met veel situaties in het leven is dit ook zo, je wil de modder niet, het voelt niet prettig, maar maak er het beste van! En wie weet, zeer waarschijnlijk, gaat die modder je veel geven. Een mooie les, ontwikkeling, groei of gewoon vieze kleren en een leuke ervaring 😉
Ik nodig je uit: gaan eens de natuur in, neem eens plaats op dat bankje. Vraag jezelf eens af: wat zie je, wat voel je, wat ervaar je? Wat wil je graag zien, waar wil je naartoe? Gun jezelf die tijd, rust en ruimte.
